Απορώ πως καταφέρνω να επιζήσω.

Αλλη μια μερα στο "αγαπητο" μας σχολειο.
Και αλλη μια παταγωδης αποτυχια των ονειρων μου.
Ρε παιδια εγώ αλλιώς το ονειρευόμουν το γυμνάσιο. Να τα φτιαξω με το αγορι που ηθελα (τονιζω τον χρονο ΑΟΡΙΣΤΟ), να ειμαστε παλι μαζι και στο σχολικο (αλλαξα και στο καινουριο μου δεν ξερω κανεναν) να βρω επιτελους μετα την προηγουμενη παταγωδη αποτυχια (ναι και αλλη παταγωδη αποτυχια) μου με την προηγουμενη μια καινουρια κολλητη, να ειμαι παλι στην ιδια ομαδα με την κρυφη μου (οταν λεμε κρυφη εννοουμε επτασφραγιστο μυστικο) καψουρα μου (δεν ειμαι!) και ακομα παρα πολλα, οπως το να ερθει ενας κουκλος καινουριος (ε αυτο νομιζω ηταν το πιθανοτερο απο ολα αυτα.) αλλα τελικα ηρθε ενας γκαβουλιακας και 5 χαζοφυτα.
Και για να ξερετε εγώ ειμαι πολυ ονειροπολα σε βαθμο ονειροπαρμενης. Δηλαδη τα 3/4 της μερας τα περναω ονειροπολωντας. Μην σου πω και ολοκληρη τη μερα. Γενικα ειμαι συνεχεια χαμενη στις σκεψεις μου. Θελω να ζω σε εκεινον τον κοσμο που ονειρευομαι. Και δυστυχως κανενα απο τα ονειρα μου δεν βγαινει αληθινο. Οποτε , αφου ονειρευομαι να γινω αρχιτεκτονας, να αρχιζω να ετοιμαζομαι για σχολη ανθοκομικης Παλιοκαστριτσας. Γενικα αν και ποτε παρω κανενα μηδενικο στις εξετασεις θα ειναι γιατι θα ειμαι χαμενη στις σκεψεις μου. Διαβαστερη ειμαι, εξυπνη ειμαι, αλλα να συγκεντρωθω.... δεν νομιζω να εχω συγκεντρωθει ποτε στη ζωη μου. Ισως μονο αυτα τα λιγα λεπτα που γραφω στο μπλογκ μου.
Αυτα σκεφτομουν ολη μερα να γραψω.
Φιλακια
xxxxxx
Broken Heart.